เรื่องราวของเกาะสุรินทร์
เรื่องราวของเกาะสุรินทร์
อ่าวบอนใหญ่บนเกาะสุรินทร์ใต้เป็นที่อยู่ของชาวมอแกนหรือชาวเล ชาวมอแกนเหล่านี้เคยท่องไปมาระหว่างหมู่เกาะเมอร์กิวในพม่าและหมู่เกาะชายฝั่งอันดามันกว่าพันปีมาแล้ว เวลาส่วนใหญ่ของพวกเขาถูกใช้ไปสำหรับการท่องทะเลในเรือบ้านที่เรียกว่า “ก่าบาง” ระหว่างฤดูมรสุมจะหยุดพักการเดินเรือ อาศัยตามชายฝั่งหรือเกาะ ปัจจุบันชุมชนได้ดำรงชีวิตส่วนใหญ่ในบ้านสร้างด้วยไม้ไผ่ ภาษา วัฒนธรรมและวิถีชีวิตได้แตกต่างจากสังคมไทย
ด้วยวิถีชีวิตของมอแกน พวกเขาเป็นคนมี่ดำรงชีวิตอยู่ด้วยการเก็บหาอาหาร แลกเปลี่ยนสิ่งที่หามาได้กับข้าวสารและสิ่งจำเป็นอื่นๆ พืชและสัตว์ที่พวกเขาใช้สำหรับเป็นอาหารมีกว่า 80 ชนิด สำหรับยารักษาโรคกว่า 28 ขนิด 53 ขนิดสำหรับเป็นที่อยู่อาศัย และอีกกว่า 52 ชนิดสำหรับสิ่งอื่นๆ วิถีชีวิตแบบดั้งเดิมที่มีผลกระทบต่ำต่อการดำรงชีพเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับสภาพที่แวดล้อม ชาวมอแกนนับถือวิยญาณบรรพบุรุษ มีความเข้าใจดียิ่งและให้ความเคารพต่อสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติที่พวกเขาอาศัยอยู่
ภายใต้กฎระเบียบของอุทยานแห่งชาติ มอแกนไม่สามารถดำรงชีวิตแบบดั้งเดิมได้ ในขณะที่ความกังวลที่เพิ่มขึ้นว่าสิ่งเหล่านี้จะไปรบกวนต่อสมดุลของระบบนิเวศของเกาะ ข้อจำกัดเหล่านี้ทำให้เกิดการคุกคามต่อสังคมที่เปราะบางของพวกเขา และส่งผลต่อการสืบต่อทางวัฒนธรรม ซึ่งอาจจะไม่เป็นไปในทางเดียวกันกับการอนุรักษ์และการพัฒนาการท่องเที่ยว
แม้ว่าจะมีการคุกคามที่ได้รับอยู่ต่อวิถีการดำรงชีพแบบดั้งเดิมของพวกเขา มอแกนเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะสุรินทร์ การพัฒนาใดๆ หรือการการอนุรักษ์จำต้องคำนึงถึงความเป็นอยู่ของพวกเขาเช่นกัน ก่อนหน้านี้การท่องเที่ยวที่หมู่เกาสุรินทร์ก่อให้เกิดปรโยชน์ต่อพวกเขาน้อยมาก หรืออาจไม่เกิดประโยชน์ใดๆ ต่อพวกเขาเลย
