สิ่งท้าทายและคำตอบ

challenges - erosion

เศรษฐกิจและวัฒนธรรมของชุมชนบริเวณอันดามันเหนือนั้นขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อม การเพิ่มขึ้นของภัยที่คุกคามต่อสิ่งแวดล้อม เช่น การทำบ่อกุ้ง การลดลงของจำนวนปลา การท่องเที่ยว และ การบุกรุกป่า ต่างก็มีผลกระทบต่อชุมชนในพื้นที่

แต่แนวโน้มของการอนุรักษ์ก็มีเพิ่มขึ้นเช่นกัน มีกลุ่มเยาวชน การปลูกป่าโกงกาง การจัดการขยะ และการอนุรักษ์พลับพลึงธาร เยี่ยมชมหน้าเว็บไซต์ของชุมชน เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นที่บ้านนา ม่วงกลวง นาคา บ้านทะเลนอก แม่นางขาว บ้านไลออนส์ เกาะระ ทุ่งนางดำ และทุ่งดาบ

หลายองค์กรที่ได้อุทิศตัวเองเพื่อทำการอนุรักษ์ในพื้นที่นี้ ทั้งสำนักงานสนับสนุนการวิจัยศูนย์ประสานวิจัยเพื่อท้องถิ่นจังหวัดพังงา Mangrove Action Project, Naucrates และ ReefCheck Thailand

ด้วยแนวคิดจาก "ภูเขาสู่ทะเล" ในการอนุรักษ์ องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) ได้ดำเนินการผลิตเอกสารข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับลุ่มน้ำคุระบุรีและลุ่มน้ำกะเปอร์ กลุ่มเยาวชน และพลับพลึงธาร

หากต้องการทราบรายละเอียดมากกว่านี้ สามารถเข้าชมได้ที่หน้า การอนุรักษ์กับการพัฒนาชุมชน

การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน – การบุกรุกป่าและการกัดเซาะ

challenges - encroachment

การบุกรุกป่าเป็นปัญหาสำคัญในพื้นที่นี้ ดังเช่นที่ปรากฏทั่วไปในไทย การครอบครองที่ดินหรือเอกสารสิทธิในการถือครองที่ดินเป็นสิ่งที่ไม่ชัดเจนหรือไม่ได้รับการยึดถือจริงจัง เป็นสิ่งปกติที่จะพบว่าพื้นที่อนุรักษ์ เช่น ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าได้รับการถางเพื่อปลูกยางหรือทำการเกษตร ชาวบ้านมักจะบุกรุกป่าเข้าเข้าถือครองที่ดิน

การทำลายป่านำไปสู่การกัดเซาะทำลายหน้าดิน และการเพิ่มขึ้นของตะกอนในแม่น้ำลำคลอง ท้ายที่สุดก็ส่งผลต่อป่าโกงกางและระบบนิเวศชายฝั่งที่อยู่ด้านล่าง สารเคมีที่ใช้ฆ่าแมลงและหญ้า รวมทั้งปุ๋ยที่ใช้ในพื้นที่การเกษตรได้ส่งผลต่อความสมดุลของลุ่มน้ำ เกิดการทำลายปะการังและหญ้าทะเลในทะเล

 

challenges - erosion

การสูญเสียแหล่งที่อยู่อาศัยเพื่อการใช้ประโยชน์ทางธุรกิจ ก็ก่อให้เกิดการย้ายออกไปของสัตว์ในพื้นที่และลดความหลากหลายทางชีวภาพ สิ่งนี้ทำให้เกิดแรงกดดันต่อสัตว์ที่มีความเสี่ยง เช่น ชะนี กระจง ลิงลม ลิ่น พะยูน และเต่าทะเล สัตว์ที่หายากบางชนิดอาจจะเสี่ยงต่อการล่าเพื่อการกินหรือการค้าพลับพลึงธารที่คลองนาคา ก็เป็นตัวอย่างหนึ่งที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์

 

 

การลดลงของจำนวนปลา

challenge - over fishing

เรือหาปลาเพื่อการพานิชย์เป็นสิ่งที่เห็นได้ทั่วไปในบริเวณชายฝั่งอันดามันเหนือ อาหารทะเลเป็นที่ต้องการสูงจากร้านอาหารทั่วไป โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก เช่น ที่ภูเก็ตหรือเขาหลัก

จากการสังเกตพบว่าจำนวนปลาที่จับได้นั้นลดลง เนื่องมาจากการจับปลาที่มากเกิน การเพิ่มขึ้นในการแข่งขันระหว่างประมงพานิชย์และประมงพื้นบ้าน อวนที่ใช้ในการจับปลาอาจจับหรือฆ่าสัตว์ที่ใกล้แก่การสูญพันธุ์ ทั้งเต่าทะเลและพะยูน แหล่งหญ้าทะเลก็อาจโดนทำลายไปได้เช่นกันด้วยใบพัดเรือ

 

การทำบ่อกุ้งและป่าโกงกาง

ปัญหาหลักของพื้นที่ป่าโกงกางคือการทำบ่อกุ้ง พื้นที่นั้นจะถูกขุดเพื่อสร้างบ่อขนาดใหญ่ในการเลี้ยงกุ้ง สารเคมีปริมาณมากถูกใช้เพื่อการบำรุงรักษาและเกิดของเสียจำนวนมาก ซึ่งของเสียเหล่านี้จะเข้าไปปนเปื้อนในลุ่มน้ำใกล้เคียง รวมทั้งป่าโกงกางและระบบนิเวศชายฝั่ง

บ่อยครั้งที่ความพยายามในการปลูกป่าโกงกางเป็นการปลูกเพียงชนิดเดียวคือต้นโกงกาง ทำให้เกิดการลดลงของความหลากหลายทางชีวภาพ ชาวบ้านในพื้นที่จำนวนมากต่างก็อาศัยป่าโกงกางในฐานะเป็นแหล่งอาหารและที่กำบัง ไม้จากป่าโกงกางเป็นวัสดุที่มักใช้ในการสร้างบ้าน บางส่วนก็จับปูในบริเวณป่าโกงกางเพื่อใช้เป็นอาหารหรือขาย

 

การท่องเที่ยว

ความงดงามและความหลากหลายทางวัฒนธรรมบริเวณอันดามันเหนือ ทำให้พื้นที่นี้เป็นสถานที่ที่น่าสนใจสำหรับนักท่องเที่ยว การพัฒนาการท่องเที่ยวมักจะเกิดขึ้นในพื้นที่ที่อ่อนไหวหรือรุกเข้าไปในพื้นที่อนุรักษ์ การเพิ่มขึ้นของนักท่องเที่ยวทำให้เกิดความกดดันที่เพิ่มขึ้นต่อการใช้น้ำและการจัดการขยะ การทอดสมอและการดำน้ำดูปะการังที่ไม่เหมาะสมทำให้ปะการังเสียหาย สูญเสียซึ่งระบบนิเวศปะการัง

ปัญหาอื่นอาจเกิดขึ้มเมื่อเจ้าของที่พัฒนาที่ดินของตนโดยไม่ใส่ใจต่อกฎหมายและกฎระเบีบยต่างๆ สิ่งเหล่านี้มักจะเกิดขึ้นเมื่อมีการพัฒนาเป็นโรงแรมหรือรีสอร์ต ซึ่งเป็นเหตุที่ทำไมการแบ่งโซนโดยมีการควบคุมอย่างเข้มงวดจึงจำเป็น